Stefan Ruijgrok

𝗛𝗮𝗱 𝗷𝗶𝗷 𝘃𝗮𝗻 𝗷𝗼𝗻𝗴𝘀 𝗮𝗳 𝗮𝗮𝗻 𝗮𝗹 𝗱𝗲𝘇𝗲 𝗱𝗿𝗼𝗼𝗺?

Ja, het was op jonge leeftijd al duidelijk dat ik gek was op fotografie. Het begon bij de muziekvereniging in IJmuiden, waar mijn zus trompet speelt. Hier was ik altijd om haar aan te moedigen en nam ook af en toe de camera van mijn ouders mee om foto’s te maken. De mensen daar waarderen de foto’s en zo kreeg ik de motivatie om meer foto’s te gaan maken. Ook in de achtertuin van mijn ouders, (Nationaal Park Zuid-Kennemerland) was ik vaak te vinden om de mooiste plaatjes vast te leggen. Deze foto’s zag je vaak terug in publicaties van regionale kranten.

Toen ik te horen kreeg op de hogeschool dat ik de horeca maar in moest omdat er niets in de fotografie te verdienen was heb ik een jaar een horecaopleiding gevolgd. Op mijn 17e zetten ik er toch alles op alles om naar de fotovakschool te kunnen en is het uiteindelijk gelukt. Ik was de jongste leerling van de fotovakschool in Amsterdam (je moest minimaal 18 jaar zijn). Maar door de stoute schoenen aan te trekken en mijn portfolio te laten zien ben ik toch aangenomen. Na 4 jaren ben ik met vlag en wimpel geslaagd!

In 2013 legde ik de eerste bruiloften vast, De wereld ging voor mij open! Sindsdien fotografeer ik zo’n 40 a 50 bruiloften per jaar, en staan er gave publicaties op mijn naam.

𝗪𝗮𝘁 𝘃𝗶𝗻𝗱 𝗷𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝗹𝗲𝘂𝗸𝘀𝘁 𝗮𝗮𝗻 𝗱𝗶𝘁 𝗯𝗲𝘀𝘁𝗮𝗮𝗻? 𝗪𝗮𝘁 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝗱𝗶𝘁 𝗯𝗲𝗿𝗼𝗲𝗽 𝗵𝗲𝘁 𝗹𝗲𝘂𝗸𝘀𝘁𝗲 𝘄𝗮𝗮𝗿𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝗹𝗶𝗲𝗳𝘀𝘁 𝗼𝗽𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁?

Wat dit vak zo leuk maakt is voor de ontmoeting met verschillende soorten mensen. Doordat ieder persoon anders is, maakt elke shoot ook bijzonder en uniek. Ook de variatie aan opdrachten vind ik leuk: van theater en dansgroepen tot trouwerijen en bedrijfsfotografie. Kortom, de afwisseling van de soort opdrachten en verschillende mensen ontmoeten vind ik fantastisch!