Isabel van der Vlugt

Ik vind het belangrijk de tijd te nemen om tot stilstand te komen als iemand of iets voor mijn lens staat. Sinds ik mij kan herinneren ben ik op zoek naar beelden die mij intrigeren en die een zachte sfeer met zich meebrengen — beelden met een bepaalde kwetsbaarheid en sereniteit.

Door de tijd te nemen wordt er meer zichtbaar. In een wereld waarin alles vliegensvlug verandert en voorbij komt, zet ik graag een stapje terug om te observeren. De werken die ik als beginnend fotograaf heb gemaakt waren vaak gericht op speelsheid, uitproberen en esthetiek. Naarmate ik ouder werd en naar de Kunstacademie in Utrecht ging, vloog de wereldproblematiek mijn studentenkamer binnen en wilde ik naar buiten stappen met mijn camera. De drang om verhalen te vertellen, die naar mijn mening gehoord moesten worden, groeide. Door maatschappelijke onderwerpen voorzichtig uit te vouwen leerde ik hoe belangrijk het is om de tijd te kunnen nemen. Ieder verhaal heeft immers een kant die aanvankelijk niet direct ter sprake komt.

Mijn nieuwsgierigheid drijft me naar verhalen en mensen die ik nog niet ken. Ondanks dat ik mij veilig en comfortabel beweeg binnen mijn eigen bubbel, prikkelen nieuwe verhalen en het denken buiten die bubbel mij regelmatig. In mijn studietijd heb ik werken gemaakt over de vluchtelingen- en klimaatcrisis, polarisatie en ongelijkheid. Deze onderwerpen blijven mij interesseren en ik hoop deze later in mijn carrière te hernemen om mij verder te kunnen verdiepen.

Ik blijf als beeldmaker verhalen zoeken die mij raken en die ik met zorg en aandacht wil vastleggen. Om op deze manier het ongehoorde hoorbaar te maken.