The Gallery

Selection Of

'22

Dutch Photography

SO 2022 Publieksprijs

DuPho is organisator van de SO Award.


DuPho organiseert als beroepsorganisatie jaarlijks de SO Awards. Door een breed scala aan talent te nomineren, brengen we de breedte van het vak ieder jaar opnieuw in beeld. 2021 was niet zomaar een jaar. Het was een jaar waarin het de fotograaf moeilijk werd gemaakt, wegen doodliepen en nieuwe deuren openden.

Geniet van het bijzondere werk dat uit deze tijd is voortgekomen, en belangrijker nog: breng jouw stem uit!


Scroll naar beneden om het werk van de 20 beste fotografen te zien.

Genomineerden

Klik op de naam van de fotograaf om het ingestuurde portfolio te zien.
Met de pijltjes klik je door de beelden.

Kwabena Appiah-Nti

 

In Kwabena Appiah-Nti’s serie Sika Kokoo legt hij zijn ontdekkingsreis vast van het land waar zijn vader vandaan komt. Sika Kokoo betekent rood geld in de Ghanese Twi-taal, maar het is vertaald als goud in het Engels. Goud en gouden voorwerpen hebben een diepe symboliek in de Akan-cultuur, waar mijn vader vandaan komt. Goud wordt beschouwd als een aardse tegenhanger van de zon en de fysieke manifestatie van de levenskracht, Kra (de ziel).

De beeldritmiek en dansende serie sprak de jury direct aan. “De serie danst naar voor en naar achter, van groot naar klein, en van licht naar donker. Ieder beeld staat op zichzelf en ieder beeld vertelt een verhaal. Het is een ijzersterke serie.”

Hans van Asch

 

“Sinds 2017 fotografeer ik onder de titel 'Stillevens met Gevogelte' elk voorjaar tijdens de broedtijd tuinvogels in mijn achtertuin door middel van zelfgebouwde ‘table-top’ opstellingen. De vogels worden gelokt met meelwormen.” Hans Asch had naar eigen zeggen ‘maakbare intenties’ en wilde traditionele stillevens nabootsen, maar gaf zich over aan het spel. Zo ontstond er een serie van stillevens waar ruimte is voor toeval.  

Mona van den Berg

 

Wachten. Dat doen vluchtelingen zonder dat zij duidelijkheid krijgen over hoe lang het wachten zal duren. Mona van den Berg ging met hen in gesprek over hoe zij zich voelen en ving uitzichtloosheid als vanzelf. Niets is in scène gezet. Alles is gefotografeerd binnen de muren van de kleine kamers of op het azc-terrein.
“Ik voelde de noodzaak om deze serie te maken om gezichten te geven aan abstracte cijfers over vluchtelingen. Om in beeld te brengen wat wachten en het jarenlang in onzekerheid verkeren met een mens doet. Want mensen in azc’s worden veelal zo ver mogelijk weggestopt van de bewoonde wereld.”

Anne Claire de Breij

 

 

Anne Claire de Breij maakt bijna real life fotocollages, trendsetting fotografie, aldus de jury. Haar kleurgebruik is fantastisch, de compositie altijd fun en aan humor ontbreekt het nooit. Ze begeeft zich op de grens van realiteit en fictie en de beelden dragen een twist of vervreemding met zich mee. De gelaagdheid maakt de fotografie blijvend interessant.

Remy Castle

 

Intimate Ceremony is een serie die korte ontmoetingen van schoonheid en toeval viert in een beperkt bestaan. De jury is onder de indruk van Remy’s geheel eigen handschrift dat leunt op haar gebruik van licht en de gedurfde afwisseling van kleur en zwart-wit, en dichtbij en ver weg. “Remy laat de kunst van het kaderen en de kunst van het weglaten zien.”

Tony Dočekal

 

 

Tony Dočekal speelt graag met interpretatie en de grotere vraagstukken van deze tijd. De mensen in haar foto’s vertellen samen een verhaal van kracht en kwetsbaarheid aan de rand van de maatschappij. Haar analoge proces heeft in sociale situaties vaak een ontwapenend effect. Dat helpt om wederzijds vertrouwen te creëren en ruimte te laten voor het onverwachte.

De situaties die Tony vastlegt, fluctueren tussen stil en intiem, en confronterend en ongemakkelijk. “Het is een serie met heel veel humor waarbij je als toeschouwer om de tuin wordt geleid”, aldus de jury.

Martijn van de Griendt

 

De serie van Martijn van de Griendt is een prachtige weerspiegeling van de jongerencultuur. Het is ontwapenend hoe dichtbij de fotograaf mag komen. Je mag deze mensen in de ogen kijken. Je zit bij hen op de boot. Je bent bij hen op de slaapkamer. Iedereen is behoorlijk bloot maar niemand heeft het gevoel van naaktheid, zegt de jury over het werk van Martijn.

“Als autonoom opererende maker staat deze serie voor iets groters, voor mijn handtekening en de kwetsbaarheid die ook vrijwel altijd over mezelf gaat."

Rob Hornstra

 

 

Ooit stond marinestad Den Helder bekend om misschien wel het meest actieve vrijwilligers- en verenigingsleven van Europa. Veel mensen die voor de marine gewerkt hadden mochten al jong met pensioen en vulden hun dagen met sport en hobby's, én het verenigingsleven. Maar dat is veranderd. De ontslagleeftijd is verhoogd bij defensie en mensen kiezen andere manieren om hun pensioen in te vullen. In deze serie kijken bestuursleden weemoedig toe hoe vereniging na vereniging zichzelf opheft. 

De jury over de serie van Rob: “Door deze mensen in de ruimte te plaatsen waar ze horen, ontstaat een mooie symbiose tussen portret en omgeving waarin de omgeving eigenlijk meer vertelt over het personage dan het personage zelf. Hierdoor ontstaat er een narratief in beeld en tegelijkertijd een esthetische absurditeit.”

Boris Lutters

 

“Alsof je kijkt naar flarden van een dromerige herinnering.” Zo omschrijft de jury de sferische fotografie van Boris Lutters. Om kunst en mode te versmelten, speelt Boris met licht om zo een aura van mysterie rond zijn onderwerpen te creëren. Hoewel het modefotografie is, geeft de serie een documentair gevoel. Dat is de kracht van deze fotograaf, hij heeft een duidelijke, uitgesproken esthetiek waarmee hij zijn portretten vastlegt en intrigerende redactionele beelden creëert.

Susanne Middelberg

 

De verstilling raakt in de serie van Susanne Middelberg. De ingrediënten voor een serie over eerlijkheid, complexiteit en tegenstelling waren de fotografe, de mensen die ze vastlegt en daglicht. Niks meer en niks minder. Hierover zegt de jury, “De afwezigheid van de fotograaf levert een prachtig poëtisch beeld op.”

Jouk Oosterhof

 

Jouk Oosterhof legt mensen vast in hun kracht terwijl ze tegelijkertijd als een soort object worden weggezet. Het resultaat zijn tijdloze, aangrijpende, mooie, zorgvuldige portretten. Het is haast alsof je naar sculpturen kijkt. Zelfs de hond wordt een rockster, aldus de jury.

“Ik leg mensen altijd minutieus uit wat we gaan doen en ik neem mijn onderwerpen geregeld mee naar huizen die ik vind op Funda voor een onlogische setting. Het liefst combineer ik de setting met een niet voor de hand liggende pose.”

Imke Panhuijzen

 

Voor Imke Panhuijzen ging 2021 over zichzelf thuis voelen in haar eigen huis. Door covid19 bracht iedereen noodgedwongen veel meer tijd door binnenshuis en Imke wilde spelen met deze huiselijkheid. Ze ervoer een soort haat-liefdeverhouding met het binnen zijn en beweegt in haar beelden tussen knusse oubolligheid tot gezien willen worden.

Eva Roefs

 

“Ik liep door de buurt, waar alle hysterische drukte door de pandemie was uitgewist, en zag voor het eerst hoe eigenaardig mijn directe omgeving eigenlijk was. Waarom moest ik naar New York of naar Tokyo om bijzondere foto’s te maken, terwijl zich voor mijn neus een buitengewoon schouwspel plaatsvond?” Eva Roefs tekende een liefdesverklaring op in de vorm van portretten die ze maakte op De Wallen. Hiermee creëerde ze een overzichtelijk geheel van een normaliter onoverzichtelijk plek.

Jaap Scheeren

 

Jaap Scheeren maakte een narratief fotografisch verhaal over iemand die contact wil maken met de natuur. In de duinen gaat de hoofdpersoon daarnaar op zoek, wordt verliefd op het landschap en de flora en fauna. Ze komt erachter dat de mens niet echt meer natuur is. Flipping The Bird is een film van Jaap Scheeren en Rik van den Bos. De film is volledig opgebouwd uit foto’s en gaat over de vraag wat de rol of plek is van de mens ín de natuur. “De wonderlijke natuur zie je door de ogen van een kind, je vindt schoonheid in het alledaagse,” aldus de jury.

Raymond Waltjen

 

In de serie "recycling" werk ik met materiaal dat bij het grof vuil is belandt. Door vormgeving, het gebruik van het juiste camerastandpunt en licht kun je de dingen in je fantasie transformeren naar een tempel in Egypte, een brutalistisch gebouw uit de jaren zestig of een stad in Libanon.

 

De jury over de serie: “Raymond heeft op een heel andere manier naar een doorgaans product gekeken. Hij heeft in afval prachtige architectuur weten te zien. Het is een technische tour de force."

Phyllis Wong en Pim Top

 

Phyllis Wong en Pim Top zijn kritisch op consumptie. In twee series nemen zij de gevolgen van de zuivelindustrie en Brexit onder de loep. Het geopolitieke podium versus de gevolgen voor de consument. Ze werken met een vernieuwende collegatechniek, spelen met grafische ingrepen en verrast door setting.

Eelco Wortman

 

Deze beelden zijn spontaan gemaakt tijdens de dagelijkse wandelingen van Eelco Wortman. “Het zijn unieke composities die we nog niet eerder op deze manier gezien hebben,” aldus de jury. Ze geven op een abstracte manier weer wat er speelde in 2021 en smelten samen tot een compleet verhaal. Naar eigen zeggen is deze serie een goede weerspiegeling van zijn stijl. “Candid, eerlijk en puur, met een fascinatie voor mens zijn. Ik zag dat verbinding iets is waar we nu misschien meer behoefte aan hebben dan ooit.”

Student nominees

Ook studerend Nederland is vertegenwoordig. Scroll door voor de studenten waar je dit jaar op kunt stemmen voor de Student Award.

Roos Klijn

 

In twee weken ontmoet Roos haar lief en sterft haar vader. Drieënhalf jaar later stelt ze zichzelf en Tijn opnieuw aan hem voor in de fotoserie Broos. Deze serie over transitie krijgt vorm in vier verhalen. Ze stelt zichzelf de vraag: wie is mijn moeder zonder mijn vader en wie ben ik zonder hen?

De drieënhalf jaar na haar vaders overlijden veranderde hen. Het concept ‘ouders’ transformeerde van Theo en Ria naar mama. Roos haar lief van Caro naar Tijn. Van meisje naar zichzelf, door een prik testosteron elke twee weken. En zij zelf van Rosanne Barbara Maria naar Roos. Van dochter naar… Naar wat?

Jaime Korbee

 

Enkele weken nadat Jaimes vader zijn laatste adem uitblies, gaat de wereld op slot. Wat volgt is de serie Bloedmaan die mysterieus, filmisch en krachtig is. Zijn gevoel van rouw wordt abrupt verdrongen door massale onzekerheid terwijl angst, verwarring en argwaan hoogtij vieren onder een bevolking die hoofdzakelijk tussen vier muren leeft. Omdat wandelen nog wel mag, besluit Jaime zijn schizofrene wereld, tussen rouw en lockdowns, in beeld te vatten.

Peter Pflügler

 

Peter Pflügler maakte de serie 'Now is not the right time' over trauma dat als een liefdevolle omhelzing door zijn ouders aan hem werd overhandigd. Zijn project was een sporenonderzoek naar de dag waarop zijn vader een zelfmoordpoging deed. Peter was destijds twee jaar. De dag werd een goed bewaard familiegeheim dat hij tijdens dit project ontrafelde door het verhaal in zichzelf te zoeken. Na de zoektocht, kwam de duiding. “Dit is niet langer een verhaal over een zelfmoordpoging. Dit gaat over de onmogelijkheid van geheimen, over wat we delen als we ons verstoppen. Dit gaat over pijn toegebracht uit liefde, over de complexiteit van stilte en het onverklaarbare verdriet van een jongen.”

SO SPONSORS
Image
Image
Image
Image
Image
Image